Biefstuk is makkelijk. Ik vind het geweldig. Meestal is het gewoon zout, peper, misschien een snufje knoflook. Gooi het in een schreeuwend hete pan. Schroei het. Eet het. Eenvoudig. Geen gedoe. Geen probleem.
Deze nieuwe vondst verandert niets. Alles.
Ik heb deze Filet Mignon-medaillons gevonden. Kansas City Steak Company verkoopt ze op QVC. In de doos zitten zestien medaillons. Elk weegt twee ons. Bevroren strak. Binnen? Vier vacuümverpakte verpakkingen. Ik pak er twee. Mijn man en ik eten de eerste avond. De rest gaat naar de restjes voor dag twee.
$ 85 koopt de doos. Dat is $ 5,31 per stuk.
De doos wordt geleverd met kruidenzakjes. Plastic zakken met poeder. Ik heb de mijne weggegooid. Niet omdat het slecht is. Omdat ik weet wat werkt. Zout. Peper. Knoflookpoeder. Dat is mijn pantser. Ik vertrouw mysterieuze mengsels niet. Ik ontdooi twee pakjes een nacht in de koelkast. Wanneer de ochtend aanbreekt? Prik het plastic door. Dep het vlees droog. Seizoen. Schroei.
Ze koken snel. Te snel? Misschien.
Ik geef het toe. Ik heb ze te gaar gemaakt. De medaillons zijn klein. Twee ons verdwijnen in de pan. Warmte beweegt sneller op een klein oppervlak. Ik keek. Ik knipperde. Ze waren klaar. Misschien een beetje goed. Mijn hart zonk. Toen proefde ik er één.
Vreugde. Puur genot.
Het vlees bleef mals. Sappig. Rijk. Sappig. Er was geen hulp nodig. Het droeg zichzelf. Je hebt geen vijf kruiden nodig. Je hebt alleen warmte en een beetje tijd nodig.
Serveer het met rijst. Of die maïs die je op de straatkar legt. Het voelt speciaal. Eenvoudig. Goedkoop? Nee. Duur? Per portie. Maar de moeite waard?
Absoluut.
Volgende keer koop ik misschien de hele doos voor gasten. Waarom niet? Laat ze zich afvragen hoe je het eten in tien minuten hebt gekookt.
Wat is jouw beste snelkoppeling? Verberg het niet. Vertel het me in de reacties. 🥩
