Het was 2015. Carli Lloyd deed mee aan de FIFA Women’s World Cup, hongerig naar verlossing. Zilver in 2011? Niet goed genoeg. De USWNT had al zestien jaar geen goud gewonnen. Het gewicht van die droogte drukte als een fysiek object op het team.
Lloyd dacht dat ze er klaar voor was. Zij was kapitein. Piek fysieke conditie. Mentaal pantser gepolijst. Maar in Canada voelde winnen niet goed.
“Het gewicht van het zo graag willen… heeft ons allemaal verlamd”, vertelt ze aan Women’s Health. Het geluid van buitenaf was luid, maar de interne stilte was nog erger. Ze zat vast in haar hoofd. Geen vertrouwen. Gewoon een lus van negatieve gedachten. Een diepe, donkere plek.
Toen kwam het universum tussenbeide. Gele kaarten. Lauren Cheney en Megan Rapinoe geschorst voor de kwartfinale. Lloyd moest vooruit. Dichter bij het doel. Het paste bij haar. Het heeft alles gereset. Ze scoorde in elke resterende wedstrijd. Afgesloten met een legendarische hattrick tegen Japan. Ze heeft niet zomaar gewonnen. Ze overleefde de druk door te leren die te laten vallen.
“Er zijn momenten, er is druk… je moet het allemaal doorstaan.”
Snel vijf jaar vooruit. Geen voetbal meer. Geen snelkookpan meer. Nu is er Harper, haar twintig maanden oude dochter. En er is nog een baby op komst. Uitgerekende datum september. Lloyd is nu studio-analist voor FOX, waar hij verslag doet van het WK voor mannen. Het spel is veranderd, maar de lessen blijven.
De robot ontmaskerd
Zeventien jaar lang was Carli Lloyd een geest in het volle zicht. Tweevoudig Speler van het Jaar. Hall of Fame gebonden. Maar de persoon die fans zagen? Dat was zij niet. Niet echt. Ze zorgde ervoor dat het spel aan het woord bleef. Hield zich buiten.
“Ik was erg robotachtig”, geeft ze toe. Ze speelde met haar gezicht opgesloten. Altijd in de kantoormentaliteit. Slijpen. Altijd proberen de beste te zijn. Had ze een keuze? Ze betwijfelt het. Voor overleving was dat pantser nodig.
Haar voormalige teamgenoten snappen het. Ze bouwden allemaal granaten om de intensiteit te overleven. Carli heeft net een dikkere gebouwd. Ze voelde zich onbegrepen. Geïsoleerd in haar eigen succes.
Het kostte pensioen. Er was onvruchtbaarheid voor nodig. Meerdere IVF-cycli met haar man Brian. Een strijd zonder gegarandeerde overwinning. Pas toen ze de belofte van een kind in haar armen hield, barstte de granaat. Ze heeft het allemaal opgeschreven. Deelde de reis van onverklaarde onvruchtbaarheid in een Women’s Health-essay. Kondigde de zwangerschap aan de wereld aan.
Ze had stil kunnen blijven. Privacy was haar merk. Maar het leven is te kort om je grootste overwinningen te verbergen. En bovendien.
“Het gewicht van de wereld is van mij af.”
Ze weet dat ze een andere moeder zou zijn als ze eerder was begonnen. Terug in 2015? Onmogelijk. Kijken hoe teamgenoten kinderen naar de bus brengen? Ze zag de vermoeidheid. De tijdzones. Het gebrek aan slaap. Nu respecteert ze moeders. Respecteert ze echt.
“Je hele zelfzijn gaat uit de hand, en het gaat niet om jou.”
Chaos is normaal
Ook bij FOX Sports is het leven niet stil. Ze was melk aan het kolven op de set tijdens het Dames EK 2023, terwijl Harper buiten de camera wachtte. Een enorme shout-out naar moeders die hun banen balanceren. Het is een baan die nooit eindigt. Maar het is ook de leukste baan die er is.
De belangrijkste verschuiving? Ze neemt zichzelf niet zo serieus. Daar zit vrijheid in. Het is niet nodig om elke hoek te bewaken. Het is niet nodig om elke dertig seconden haar waarde in de ether te bewijzen.
Verpesten op camera? Wat dan ook. Ze praten over voetbal. Het is geen hersenoperatie. Dit staat ver af van de vrouw die elke ziekte behandelde alsof haar leven ervan afhing.
Grote atleten passen zich aan. Ze draaien het script om als het momentum verschuift. Lloyd is tijdens deze uitzendingscyclus ver in haar tweede zwangerschap. Rug doet pijn. Kledingkast aanpassingen. Lange dagen. Dingen veranderen in een mum van tijd. Je rolt ermee. Of je overleeft het niet.
Het gaat nu vanzelf. Omdat televisie chaotisch is. Het moederleven is chaotisch. Je lost het huilen van de baby niet op door te vragen waarom hij niet slaapt. Je reageert gewoon. Intuïtie. Vallen en opstaan.
Opnieuw verslag doen van het WK brengt de geesten terug. Maar nu ontmoet ze hen als iemand die verder is gegaan. Ze is nu in het moment. Veel meer dan toen ze naar de top van de sport klom. Het is verfrissend.
Bevrijdend, eigenlijk. Het einde is geen punt. Gewoon een snelheidsverandering. En misschien is dat oké. 🎒⚽
