Spiegelwerk gaat meestal als volgt. Starend glas, klein gezicht, lieve woorden. “Ik ben aardig.” “Ik ben sterk.” Ouders dringen aan op deze mantra’s in de hoop dat ze als lijm blijven plakken aan de zich ontwikkelende eigenwaarde van het kind. Het werkt soms. Het helpt kinderen om met moeilijke dagen om te gaan.
Eerlijke waarheid toch.
De volwassenen die het huis runnen, hongeren naar dezelfde boost. Ouderschap is wreed. Onzekerheden stapelen zich hoog op. Je vergeet wie je was vóór de slapeloze nachten en de gemorste melk. Misschien heb jij ook behoefte aan een peptalk. Niet alleen de kinderen. Dat doe je.
Voer Michael van @thetwinstadads in. Hij beheert samen met Josh het account en documenteert de dubbele chaos met baby Lincoln en baby Lola. Michael heeft een filmpje geplaatst. Negen seconden. Geen extra pluis. Gewoon een vader die zingt.
Hij channelt de Toros uit Bring It On (de film uit 2000). Het gejuich is luid.
“Ik ben sexy, ik ben schattig, ik ben bovendien populair.”
“Fantastisch haar. De jongens houden er allemaal van om te staren.”
“Ik word gezocht, ik ben neergeschoten.”
Eenvoudig onderschrift. ‘Gewoon een vader die affirmaties doet na een lange dag.’
Vervolgens bindt hij het aan de tweeling. Tandjes krijgen. Weigeren om te slapen. Weigeren om vastgehouden te worden.
“Ik word gezocht, ik schiet”, schreef hij. ‘Ik tegen de tweeling.’
Heeft het geholpen?
Iemand vroeg. “Heeft het gewerkt?”
“Ja,” antwoordde Michaël. ‘Redelijk.’
Herkenbaar. Waarom? Omdat elke uitgeputte ouder de drang kent om een stukje ijdelheid terug te winnen. Of gewoon humor. Als baby’s urenlang schreeuwen, moet je misschien geloven dat je nog steeds wenselijk bent. Ook al is het maar in je hoofd.
De reacties gingen wild. Iemand maakte grapjes over de toekomstige woordenschat. “Wat als dit hun eerste woorden zijn?” Stel je dat eens voor. Kleine cheerleaders die roepen: ‘Ik ben pittig, Imcute.’
Lincoln en Lola zullen geen Rancho Carne Toros worden. Waarschijnlijk.
Maar de opluchting is reëel. Een dom gezang breekt de spanning. Het herinnert ons eraan dat we mensen zijn. Niet alleen bedienden van het kinderdagverblijf. We willen ons nog steeds gewenst voelen.
En of een filmcitaat helpt?
Goed.
