Bonnie Engle ging onlangs viraal. Ze gaf toe dat ze een ‘naakte moeder’ is. Dat betekent dat ze vaak ongekleed is terwijl ze normale huishoudelijke klusjes doet – de was doen, zich omkleden, douchen – met haar vier kinderen in de buurt. Ze postte erover op Instagram en gaf toe dat ze niet weet of het goed is. Ze kan het gewoon niet helpen. De moeder van vier zei dat stoppen in dit stadium “onmogelijk” is.
Het bericht blijft circuleren.
Maggie Rodriguez bracht het debat naar de ether in Tampa Bay. WFLA’s anker vroeg haar ochtendpanel: goed of fout? En nog belangrijker: wanneer stop je eigenlijk?
Drie moeders. Twee geïdentificeerd als naakte moeders.
Tina Jackson, een styliste met vier dochters, aarzelde niet. “Ik ben helemaal een naakte moeder.”
Ze voerde aan dat naaktheid niet alleen over de huid gaat. Het strekt zich uit tot praten.
“Naakte gesprekken over lichaamsdelen” zijn hier de echte uitbetaling.
Haar dochters zijn nu in de twintig. Niemand heeft onzekerheden over zijn lichaam. Jackson schrijft dit rechtstreeks toe aan haar aanpak. Ze beantwoordde elke vraag. Geen schaamte. Geen aarzeling. Hoewel ze toegaf dat het misschien anders zou zijn als ze zonen had grootgebracht.
Steffany Rodriguez-Neely heeft eigenlijk zonen. Zes van hen. En ze blijft ook een naakte moeder.
Het doel is niet naaktheid op zichzelf. Het is normalisatie. Lichamen zien er anders uit. Een lichaam is niet inherent seksueel. Rodriguez-Neely geeft toe dat haar lichaam gebrekkig is. Ze wil dat haar zoons zien dat gebreken normaal zijn. Wanneer ze uiteindelijk geweldige meiden ontmoeten die een paar onvolkomenheden hebben? Ze zullen niet terugdeinzen.
Is dat realistisch?
Dan is er Dana McKay. Co-host op hetzelfde radiostation. Moeder van twee. Zij is de uitbijter. Absoluut geen naakte moeder.
Haar 22-jarige dochter gaat probleemloos om met gedeelde veranderende situaties. Maar de dynamiek veranderde met haar zoon. Hij is dertien. Ze merkte het niet toen de muur omhoog ging. Op een dag was hij een peuter. Het volgende moment klopt ze voordat ze zijn kamer binnengaat. Bescheidenheid gebeurde op haar eigen voorwaarden.
Ze is verlegen. Ze gaf beide kinderen borstvoeding tot ze twee waren. Maar daar eindigde de fysieke openheid.
Dus waar blijven we?
Is bescheidenheid een keuze of een ontwikkelingsfase? Jackson denkt dat de naakte moeder lichaamsvertrouwen schept. McKay denkt dat verlegenheid van nature de grens beschermt. Beide klinken als functionele gezinnen.
Misschien is de vraag niet of het goed of fout is. Misschien gaat het erom wat voor de kinderen werkt. En eerlijk? Ze zullen het je toch vertellen als het voorbij is.
