Volwassenheid. Zo noemen we het als een breuk geen oorlog wordt. Meestal is het bevriend blijven met een ex het toppunt van beschaafd gedrag. Maar sommige beroemdheden? Ze gaan verder. Ze voelen eigenlijk aan bij de persoon die hen heeft vervangen. Het klinkt koud, misschien zelfs een beetje raar. Toch is het voor een bepaalde groep A-listers gewoon dinsdag.
Gwyneth Paltrow haatte Chris Martin niet. Oké, ze is zeker van hem gescheiden. Maar ze werd maatje met zijn huidige vriendin, Dakota Johnson. Miranda Kerr kon niet alleen goed overweg met Katy Perry; ze * vinden elkaar eigenlijk * leuk *, ook al is Katy getrouwd met Miranda’s ex-man, Orlando Bloom. En dan is er Demi Moore, die erin slaagt bevriend te raken met de vrouwen van zowel Bruce Willis als Ashton Kutcher, haar twee beroemde exen.
Waarom zijn we hier geobsedeerd door? Wij willen vooral drama. Maar het zien van deze mensen naast elkaar suggereert een niveau van onthechting dat de meesten van ons niet zouden kunnen overleven in een groepschat, laat staan tijdens een rode loper-evenement.
Laten we eens kijken naar het eerste paar op de lijst. Het zijn bijna altijd de krantenkoppen.
Taylor Swift en Tay Lautner
Je herinnert je ze. Of beter gezegd, je herinnert je van ze. Ze zijn nooit officieel uitgegaan. Nou ja, technisch gezien gebeurde dat ongeveer anderhalve maand in 2009, maar het was zo ingehouden dat het voelde als een operatie van een geheim agent. De wereld werd toch wild. #Brayton, iemand?
Snel een paar jaar vooruit. De vonk verdween. De roddelbladen gingen verder. En toch hebben ze elkaar niet gehaat. Ze hebben een burgerlijke, zelfs vriendschappelijke relatie onderhouden. Taylor blokkeerde Tay niet. Tay heeft geen diss-tracks getweet.
Het komt zelden voor dat een relatie die zo heet opbrandt, daarna weer netjes verbrandt.
Hebben ze een band opgebouwd om de vroege jaren 2010 te overleven? Misschien. Sms’en ze als het jubileum van The Notebook aanbreekt? We zullen het nooit weten. Het punt staat. Ze hoefden niet in vijanden te veranderen alleen maar omdat het publiek schreeuwde dat ze dat wel moesten doen.
Je vraagt je af: als ze het kunnen laten werken, waarom verbranden zoveel anderen dan zomaar bruggen?
