Een recente studie gepubliceerd in Science bevestigt wat veel hondenbezitters vermoeden: sommige honden luisteren actief naar menselijke gesprekken om hun woordenschat uit te breiden. Onderzoekers ontdekten dat een selecte groep honden, genaamd ‘Gifted Word Learners’, taalverwervingsvaardigheden vertoont die vergelijkbaar zijn met die van een mensenkind van 18 maanden oud.
Hoe honden leren door te luisteren
Uit het onderzoek bleek dat deze honden nieuwe woordassociaties kunnen oppikken, met name labels voor voorwerpen zoals speelgoed, simpelweg door hun baasjes erover te horen praten. Dit leren gebeurt zelfs als het item verborgen is, zolang de eigenaar er de aandacht op vestigt.
De belangrijkste bevinding: honden reageren niet alleen op commando’s als ‘zit’ of ‘haal’, ze leren actief objectnamen door middel van passieve observatie. Eén opvallende hond, een 7-jarige border collie genaamd Basket, kende al meer dan 200 speelgoednamen en leerde in één week tot wel twaalf nieuwe. Deze herinneringen duurden minstens twee jaar, wat een opmerkelijk vermogen aantoont om informatie te categoriseren en vast te houden.
De zeldzaamheid van ‘begaafde’ honden
Hoewel fascinerend, benadrukken onderzoekers dat dit vermogen niet universeel is. Uit de studie bleek dat deze ‘Gifted Word Learner’-honden uitzonderlijk zeldzaam zijn, waarschijnlijk als gevolg van een combinatie van genetica en specifieke levenservaringen. Anekdotisch bewijsmateriaal van hondenbezitters suggereert echter dat het fenomeen vaker voorkomt dan eerder werd gedacht; sommige honden reageren naar verluidt op discussies over specifieke items door het bijbehorende speeltje op te halen.
Dit roept vragen op over hoeveel van onze gesprekken die honden eigenlijk begrijpen. Het benadrukt ook het potentieel voor honden om veel meer te leren dan we denken als ze de kans krijgen.
Invloed van ras en training
Bordercollies lijken oververtegenwoordigd in intelligentiestudies, een weerspiegeling van hun historische aanleg voor complexe taken. De natuurlijke herdersinstincten van het ras kunnen bijdragen aan hun cognitieve flexibiliteit.
Hondentrainers suggereren dat consistente verbale interactie cruciaal is voor de taalontwikkeling. Honden leren door woorden te associëren met objecten of acties, en regelmatige communicatie kan dit vermogen vergroten. Sommige rassen, zoals retrievers, blinken uit in de herkenning van zelfstandige naamwoorden, terwijl andere, zoals schnauzers, een voorkeur tonen voor werkwoorden.
Uiteindelijk suggereert het onderzoek dat de beperking misschien niet ligt in het leervermogen van de hond, maar eerder in het menselijk gedrag – de mate waarin we actief met onze honden bezig zijn in zinvolle communicatie.
De bevindingen onderstrepen de complexiteit van de intelligentie van honden en openen nieuwe wegen voor onderzoek naar de cognitie van dieren.
