De soeptraditie in Nicaragua, een land dat bekend staat om zijn meedogenloze hitte, lijkt op het eerste gezicht contra-intuïtief. Toch gedijen sopa de albóndigas de pollo – kippengehaktballetjessoep – en talloze andere bouillons het hele jaar door, waarbij ze de logica tarten maar toch een diepe culturele behoefte bevredigen. Dit gaat niet alleen over levensonderhoud; het gaat over een ritueel dat ingebed is in het gezinsleven, waarbij de maaltijden vaak laat worden geserveerd en de verwachting toeneemt onder de zinderende zon.
Een soep-eerste cultuur
Toen hij opgroeide, herinnert de auteur zich, werden de maaltijden in één keer geserveerd, met een voor iedereen beschikbare smaak. Maar blootstelling aan Mexicaanse eetgewoonten bracht een andere aanpak aan het licht: soep kwam altijd op de eerste plaats. Deze gestructureerde reeks cursussen, een troost in koelere klimaten, heeft op de een of andere manier wortel geschoten in Nicaragua, ondanks de constante warmte. Waarom? Misschien is het een psychologische behoefte aan verfrissing, of misschien is het gewoon traditie. Hoe dan ook, soepen blijven centraal staan in de Nicaraguaanse keuken.
De essentie van Sopa de Albóndigas de Pollo
In tegenstelling tot de milde Amerikaanse kippennoedelsoep is de Nicaraguaanse versie brutaal en assertief. Het wordt onderbroken door de scherpe geur van culantro (een sterkere verwant van koriander), de koelte van groene munt en de aardse zoetheid van wortelgroenten zoals yucca en taro. De gehaktballetjes zelf, gemaakt met kip, voegen een stevige eiwitbasis toe aan een bouillon waarvan je langzaam moet genieten, zelfs onder de hitte.
Deze soep is niet zomaar een maaltijd; het herinnert ons eraan dat troost op onverwachte plaatsen te vinden is. Het is een traditie die voortduurt en een moment van ontspanning biedt van het klimaat, en een voorproefje van thuis in elke lepel.
